Albański jest jedynym ocalałym przedstawicielem gałęzi albańskiej języków indoeuropejskich, w grupie paleobalkańskiej. To język izolowany: żadnego innego nie powiązano z jego gałęzią w sposób jednoznaczny. Na świecie około 7,5 miliona osób mówi nim jako ojczystym.
Dwa dialekty dzieli rzeka Shkumbin: Gheg na północy, Tosk na południu — ta sama linia, którą szła granica łacińsko-grecka. Standardowy albański, ustalony w 1972 roku, opiera się głównie na Tosku.
Kamienie milowe
- 1462, Formula e Pagëzimit, najstarsze zachowane albańskie zdanie, spisane przez Pal Engjëlliego, arcybiskupa Durrës.
- 1555, Meshari Gjona Buzuku, pierwsza drukowana książka po albańsku. 188 stron, dwie kolumny; ocalał dokładnie jeden egzemplarz, w Bibliotece Watykańskiej.
- 1908, Kongres w Manastirze (14–22 listopada) kończy spór między co najmniej sześcioma konkurencyjnymi alfabetami. Nie udało się wybrać jednego — kompromisowo przyjęto dwa: Istanbul i Bashkimi. Bashkimi jest przodkiem dzisiejszego alfabetu. 22 listopada to obecnie Dzień Alfabetu.
- 1972, Kongres Ortografii standaryzuje współczesny język literacki.
Spór o alfabet ma większe znaczenie, niż brzmi. Jeden zapis oznaczał jeden naród — dlatego trwał trzydzieści lat.
Badania: ARBËR, Żywe Muzeum Albanii. Opublikowane fakty są zweryfikowane albo przedstawione jako otwarta debata.